Wianda Keizer – Ik-wil-iets-maken


Vorige pagina  Inhoudopgave Volgende pagina


Ik ben beeldend kunstenaar en maak beelden en installaties, die je abstract kunt noemen.
Het is een zoeken naar vorm; subtiel en gevoelsmatig. Kijken naar licht en donker.
Je laten leiden door een materiaal, iets dat raakt en waarmee je iets wilt doen, zo abstract is het. Eenvoudige vormen, die als het ware gaan leven of in ieder geval een eigen leven krijgen,
die iets uitstralen van liefde voor vorm en materiaal, een genegenheid voor herhaling van dezelfde en toch enigszins andere vorm, ritme, lijn, maar op een zo puur mogelijke manier vorm gegeven, ontdaan van alle poespas en tierelantijnen, misschien ook wel zo minimaal mogelijk.
Misschien is het dit; om met minimale middelen een zo groot mogelijk resultaat te krijgen.
Vaak denk ik bij een beeld of installatie als het bijna af is: is het wel genoeg? En even bekruipt me dan de angst dat het te weinig is maar al gauw weet ik dat dat ook z’n kracht is, z’n puurheid, ook het lef om het te laten zien. Het wordt toch wel begrepen door de goede verstaander. En voor de iets minder goede verstaander is uitleg nodig, waardoor mensen er door heen kunnen kijken, en het daadwerkelijk zien en enthousiast raken; een heel mooi iets.
Mijn abstracte kunst is een poging om iets als liefde voor materie en vorm te laten zien, om je mee te laten voeren en een emotie te ervaren van iets wat ik niet beschrijven kan, maar wel voel. Voor mij is dat voelen heel belangrijk, ervaren, en als mijn werk emoties oproepen bij mensen maakt mij dat blij. Het werkt. Kunst doet iets met mensen, mensen worden geraakt, het kan zijn dat beelden vast blijven zitten op het netvlies van een mens.

Maar in eerste instantie is mijn kunst voor mij, ik maak het voor mezelf omdat ik het wil en omdat ik er niet zonder kan, het is toch een innerlijke drang tot scheppen, een ik-wil-iets-maken, het komt van binnen uit. Ook het proces is heel belangrijk, misschien mooier dan het resultaat, het is een-weg-gaan, een proces doormaken, het beeld groeit als het ware onder je handen, tot het klaar is, maar onderweg zijn nog een heleboel dingen mogelijk. Het eindproduct staat niet vast, dat is het groeien van het beeld. En soms gaat het vanzelf bijna, als je er maar goed inzit, zonder afleiding, goede concentratie, jij en je kunst en dat is dan genoeg, het pleziert intens.
Je bent aan het scheppen, je creëert iets, je maakt iets moois.
En bij mij is dat dan abstracte kunst en waarom, ik weet het niet, dat komt uit mijn vinges, en natuurlijk zijn er inspiratiebronnen, die niet abstract zijn maar wel abstract weergegeven kunnen worden. Mijn inspiratiebronnen zijn gegevens als horizon, boom, architectuur, het zijn vaak lijnen in de ruimte, herhalingen, ritmes, vaak zwart-wit en alle grijstinten ertussenin.

Wianda Keizer, beeldend kunstenaar.


Vorige pagina Inhoudopgave Volgende pagina


Comments are closed.