061. Zonder titel, Wil Bouthoorn



  • Genre: Schilderij.
  • Afmetingen: 126 x 106 cm.
  • Creatie: 1957.
  • Medium Olieverf op linnen/doek.
  • Stijl: Abstract expressionisme.
  • Verworven: Koop in 2001.

“Verf en kleur, is voor mij bij uitstek het medium om de expressie te benaderen die ik nastreef. Het is een materiaal dat ik als zeer direct en zeer dichtbij beleef, zoiets als woorden die zinnen laten ontstaan. Als schrijver zou ik mijn woorden moeten kiezen en mijn vorm; als schilder kleuren en mijn vorm die moet trachten te beantwoorden aan wat ik wil kenbaar maken. Dat vlak met verf moet overbrengen wat er achter vele pagina\’s van het boek verborgen zit. Er was, en er is en het zal er morgen ook zijn, een onherroepelijk uitgangspunt; het thema mens, het gebeuren mens. Toch wil ik die mens niet schilderen zoals ik hem visueel waarneem maar ik schilder wel de sporen die hij achterlaat of die hij maakt, die hij in mij heeft gegrift of gaat griffen. Ik schilder dus ik denk niet”
Na de aankoop van de Amerikaanse abstract expressionisten uit de jaren vijftig vond jan Verhoeven dat er ook werk ui Nederland in de collectie vertegenwoordigd moest zijn uit dezelfde tijd. In de expressie in het werk van Bouthoorn herkende Jan datgene wat hij ook in de werken van Briggs zag.
Bouthoorn kwam al vroeg in contact met Sartre en werd geraakt door zijn ideeën. Kern van zijn filosofie, het existentialisme: ‘wat dat wat de mens vooreerst aangaat is de vaag wat hij zal maken van zijn bestaan waarvoor hij alleen verantwoordelijk is. Dit bestaan moet de mens in vrijheid kiezen in te besef van zijn eigen unieke eigenheid. Existentie is het concrete singuliere bestaan dat bepaald wordt door de eigen vrije keuze, doch tegelijk door de tijd en de wereld waarin het zichtzelf moet ontplooien.’ Als Bouthoorn zegt gevangene te zijn van zijn eigen vrijheid raakt hij de kern van het existentialisme. Zoals ook Erik van der Grijn zegt over zijn talent: My temple My Prison.


Comments are closed.