091. #7 of 1964, Erik Adriaan van der Grijn



  • Genre: Schilderij.
  • Afmetingen: 40 x 40 cm.
  • Creatie: 1964 Ierland.
  • Medium: Olieverf op linnen/doek.
  • Stijl: Geometrische abstractie.
  • Stijlperiode: Hard Edge Realisme.
  • Verworven:  2002 Ruil.

Het schilderij is geinspireerd op het landschap in Ierland. De spanning in het schilderij ontstaat doordat het allemaal net ‘uit het lood’ staat. ”Ierland was een bron van inspiratie door de ingenieuze wijze waarop verkeersborden en waarschuwingssignalen in het landschap waren ingebed. Een unieke combinatie die me intrigeerde. Vanaf mijn kindertijd was ik gefascineerd door de kleur cadmiumgeel, gevaarlijk en herkenbaar. Maar pas bij aankomst in Ierland in 1964 zag ik de kracht van het geel/zwart tegen de achtergrond van natte groene velden en ijle luchten. In mijn ‘Hard Egde’ werk heb ik deze ervaring proberen uit de drukken. De kracht van de hoekige hard egde onderwerpen zo extreem realistisch uitgebeeld, dat ze de abstracte spanning en kracht krijgen die ik als het belangrijkste onderdeel van mijn werk beschouw”.

De werken #7 of 1964 en Compositie No. 5 en No.6 heb ik niet daadwerkelijk aangekocht. Toen ik eenmaal een groot aantal werken van Erik van der Grijn in de collectie had vond Erik zelf dat er ook voldoende werk uit zijn beginperiode aanwezig moest zijn. Ik had een grote collectie Afrikaanse maskers die erik graag wilde hebben. We hebben het een tegen het ander geruild. Nu zou het ondenkbaar zijn als de 4 werken uit 1964 zouden ontbreken in de collectie.

De onderwerpen van de ‘Hard-Edge Realism’ schilderijen maakten onderdeel uit van het Ierse landschap waarin Erik woonde. We kennen ze allemaal uit eigen ervaringen in het het dagelijks verkeer, we reageren er automatisch op(verkeerdborden, waarschuwingsignalen, vangrails. Door de dingen die we kennen op een andere manier te presenteren krijgen ze een nieuwe betekenis.

De fascinerende kracht van de Hard-Edge schilderijen is het vermogen van Erik van der Grijn de observatie van alledaagse dingen uit te werken tot de presentatie van de pure werkelijkheid ervan. De onderwerpen hebben een kracht door dat de afgebeeld worden tot aan de grens van de realiteit. Door ze nauwelijks te veranderen maar te tonen in een op zichzelfstaande werkelijkheid winnen de beelden aan betekenis. Als we de sluier die in onze dagelijke beleving de dingen bedekt afschudden staan we oog in oog met de werkelijkheid die eronder ligt.


Comments are closed.