198. Monhegan Diary, William Manning



  • Genre: Collage.
  • Afmetingen: 67 x 83  cm.
  • Creatie: 2000.
  • Medium: Verf op waterbasis, potlood op papier.
  • Stijl: Abstract expressionisme.
  • Verworven: 2000 Koop.

Een collage van een tekening met fijne lijnen en daarop een groot zwart vlak met brede kwaststroken. ”Een paar keer per jaar neem ik ongeveer 75 grote vellen papier en schilder daarop lange, brede kwaststreken. Daarna scheur ik het papier in verschillende vormen om die te gebruiken in mijn werk op papier en mijn driedimensionale schilderijen. Zodoende kan ik de al gemaakte kwaststreken die ik geschikt acht, toepassen op het werk waar ik mee bezig ben. Op deze manier creëer ik het effect van grote, brede kwaststreken op zeer kleine oppervlakken”.

In tegenstelling tot alle andere kunstenaars in de collectie heeft Jan Verhoeven eerst de persoon Manning leren kennen en pas toen zijn werk gekocht. Uit hun vriendschap is ontstaan dat Jan in 2000 twee weken lang samen met hem in zijn atelier heb doorgebracht, kijkend en pratend over zijn werk. Wat Jan in die twee weken gezien heb aan vakmanschap, aan ontwikkelingen en zoektochten naar de ‘waarheid’ in schilderkunst, heeft hem volledig overtuigd. Dit werk heeft Bill Manning Jan kado gedaan na afloop van het bezoek in 2000. Jan mocht uit alles wat hij gezien en gefotografeerd had een keuze maken.

Het werk van Bill Manning is gebaseerd op de omgeving, de natuurlijke omgeving van het eiland Monhegan. In zijn werk geeft hij weer wat hij voelt, niet wat hij ziet. Zelf zegt hij daarover: “Wanneer ik op het eiland Monhegan ben, voelt het alsof ik in de kerk ben. Het geeft een mysterieuze en mystieke indruk. De kracht en bijna voorspellende kwaliteit die het kan uitstralen. Alle gemoedstoestanden zie ik erin weerspiegeld”.

Een aantal recensenten heeft het als volgt geformuleerd: ”Met volmaakt vakmanschap is hij in staat een naadloze eenheid te vormen tussen verschillende uitgangspunten, technieken en onderling verwante series van individuele werken. Terwijl Monhegan en het landschap zijn toetsstenen zijn, refereert het werk wat daaruit resulteert tegelijkertijd aan het zien op zich en aan een leven lang kijken naar kunst en het maken van kunst.en ‘Manning kiest ervoor om zijn eigen gestructureerde indrukken op te leggen aan organische zaken. En dit is, natuurlijk, wat alle kunst doet, zelfs wanneer het de illusie van realisme wil wekken  het opleggen van de menselijke orde op natuurlijke fenomenen”.


Comments are closed.