Erik Adriaan van der Grijn – Open naar het onbeproefde


Vorige pagina Inhoudopgave Volgende pagina


Abstractie: (ap/strak/sie); definitie: abstractie is het proces waarbij de essentie uit een idee gehaald wordt, waarbij elke afhankelijkheid van de realteit waarmee het idee is verbonden verwijderd is, en met een zodanige veralgemenisering dat het wijder toepasbaar wordt.

Waar komt deze definitie van abstractie vandaan?
Uit een tekst voor kenners over artistieke reuzen van de 20ste eeuw?
Uit een postacademische studiedag over Modriaan of Malevich?
Uit een kritisch artikel over de Whitney Museum Biënnales?

In feite is bovenstaande definitie er een die elke afgestudeerde student wiskunde zal herkennen, kan samenvatten en waar hij het mee eens is.
Zij is niet samengesteld om abstracte kunst te definiëren en toch doet zij dat bewonderenswaardig.
De kunst/wetenschap-connectie. Het alomvattende van de waarheid.
Het distileren van chaos tot vorm.

En dan zijn er de basale waarheden van het kritisch beschouwen van abstracte kunst: Het is niet de persoonlijke fantasie van de schepper, noch het niet te doorgronden werk van een kluizenaar noch de fratsen van een publiciteitsgek. Het niet iets wat uw kind kan herscheppen met waterverf op zijn slaapkamervloer.

Nee, grote abstracte kunst (en waarom praten over een ander soort) eist van de kunstenaar (na telent, vakkundigheid, en hard werken) eerlijkheid, en ten minste een poging tot het universele. Grote kunst moet er tegen kunnen als ik mijn waarheden schilder en u van de wereld vertel, en u, mijn medestander in de kunst, mijn kijker, wanneer u niet mijn visie voelt, mijn vrees of verdriet of schaamte of hoop, dan heb ik gefaald tegenover u.

En zij, die grote abstracte kunst, is veeleisend! u, mijn partner in de kunst, moet geduld hebben, met eenopen vizier voor het onbeproefde, een bereidheid tot kijken tot kijken, echt kijken, om onderricht te worden en om, voor een tijdje, uw beoordeling van de wereld uit te stellen.

Zo niet, dan stelt u mij teleur.

Het oude raadsel: een boom valt om in het bos en niemand hoort hem vallen. Is er een geluid?
Wij alleen zijn met elkaar verbonden, u en ik.
Zonder u, mijn kritische toeschouwer, mijn medestander in de kust, is er dan kunst?

Erik Adriaan van der Grijn, (1942, Voorburg), heeft in drie werelddelen geleefd, gewerkt en geëxposeerd. Zijn werken, variërend van hard-edge realisme van de 60/70er jaren to hard-edge abstractie en abstract-expressionisme, zijn in de musea, universiteits-en bedrijfscollecties in Nederland, Ierland, de Verenigde Staten, Duitsland, Groot Brittannië, Rusland, Argentinië en Peru opgenomen. Zijn meest recente galerietentoonstellingen waren in New York en Buenos Aires.
Hij is erevoorzitter voor internationale kunst van het Cultural Centre in Buenos Aires en uitvoerend directeur van de Asociation Amicos Erik Adriaan van der Grijn, gewijd aan de presentatie van veelbelovende en veteraan kunstenaars. De meest uitgebreide verzameling van zijn werk wordt beheerd door de Stichting Yellow Fellow. 


Vorige pagina Inhoudopgave Volgende pagina


Comments are closed.