Jeroen Sleijffers – Magie


Vorige pagina  Inhoudopgave Volgende pagina


Kunst en natuur zijn magie. Ze kunnen je overrompelen, ontroeren, inpalmen en inspireren, maar ze kunnen je ook teveel zijn, onbegrijpelijk lijken, hard overkomen en kou en kil tegenstaan. Wat is nou dat gevoel en wanneer is het er nou ineens wel en ook zo weer verdwenen.

Een liefde moet je loslaten om het bij je te kunnen houden. Ooit ging ik de magie van de natuur bestuderen, op de universiteit. De natuur werd gevangen, op de onderzoekstafel gelegd, ontleedt, uit elkaar gehaald en in stukjes geclassificeerd en opgeborgen. Ik bestudeerde bossen en bomen, en die veranderden in kuubs, sortiment, dunning en kapafval. Weg magie.

Tijden lang kon ik niks anders dan in een soort vacuüm door een bos lopen. Ik zag de elfenbankjes, dassenburcht, statige beukenlaan en eikenzaailing nog wel, maar was in conflict in m’n hoofd omdat het natuurlijk eigenlijk de bedoeling was dat ik in een keer kon zien hoeveel kuub er stond, of dat de dunning wel goed uitgevoerd was, of dat er een gemengde opstand in het ene vak stond en een monocultuur in het volgende. In mijn ogen was het bos vol avontuur veranderd in een koude, harde productie-eenheid.

Niet gek dat ik al tijdens die studie in de kunst terecht kwam. Groot spektakeltheater maken met maar een devies: het gaat er niet om of het wel of niet goed is, het gaat er om dat de magie overkomt. En wat dat dan was dat hoefde je niet te weten. Dat weten daar ging het niet om. Het was vooral een kwestie van doen en dan was die magie er. Een grote eyeopener natuurlijk. De magie zit dus niet in het benaderen door middel van analyse. De magie verdwijnt zodra je het probeert naderen en is er weer zodra je het gewoon ervaart. Als een ree in het bos.

De kunst draaide het dus allemaal weer om. Met alles stel je jezelf eerst zoals gebruikelijk de vraag wat jij ermee moet. In de kunst ontstond er iets dat door het ontstaan weer een dialoog met jou aanging. Het gecreëerde ging wat met jou doen. En dat bleek ook te gelden voor de natuur, die op dezelfde manier te benaderen bleek. Doe wat in de natuur en de natuur doet wat terug. Een dialoog dus. Magie, de natuur praat terug, daagt uit, geeft reactie.

Uitgaande van het idee dat ieder stukje aarde, ook al is het nog zo onherbergzaam op de korte of lange termijn altijd weer wordt gekoloniseerd door mossen, plantjes, planten en dieren – successie, een fascinerend concept geleerd op de universiteit – bleek bij mij de magie van die natuur te zijn blijven hangen. Natuur, of eigenlijk alles wat groeit en bloeit is een theaterstuk op zich. Waar een boom gevallen is wordt het open doek langzaam weer ingekleurd door jonge bomen, struiken, bloemen, vogels en insecten. Het is een voortdurende dynamiek. Een hele langzame voorstelling met spectaculaire scènes, hoofdrollen, bijrollen, producenten, decorbouwers en sterspelers. En het enige wat je hoefde te doen was het te beleven. De vraag of het allemaal klopte volgens die en die theorie bleef achterwege. De ervaring bleef over. De creatie ging met mij aan de haal. De magie was terug.

Geen figuur, geen houvast, overgeleverd aan de mogelijke bedoeling van de maker en het enige wat je kan doen is het ervaren en het eeuwige opdelen, verdelen en indelen achterweg laten. Abstracte kunst en natuur geven een enorme kans. Een kans op magie.

Jeroen Sleijffers, bosbouwer en theatermaker, studeerde Bosbouw aan Wageningen Universiteit, was lid van theatergroep The Lunatics, gaf leiding aan ontwikkelingsorganisatie Pamoja Child Foundation in Kenia en werkt nu als zelfstandig adviseur vanuit Omollo Projects, projectbureau in groene diensten.


Vorige pagina  Inhoudopgave Volgende pagina


Comments are closed.